این حسینی است که حق دلبر جانانه اوست

بحر عصمت صدف گوهر یکدانه اوست

این همان شمع شبستان ولایت که زعشق

شمع ایوان فلک سوخته پروانه اوست

گاه چون آیه رحمت شرف دوش نبی است

گاه چون مهر نبوت به سر شانه اوست

میان عاشق و معشوق، این رابط میان عابد و معبود، این ملك خوب و پاك و

صمیمی، این امین رازهای من و پیام‌های خداوند، پیام آورد كه معبود، چهل

شبانه روز تو را می‌خواند، یك خلوت مدام چهل روزه از تو می‌طلبد... و من كه

جان می‌سپردم به پیام‌های الهی و آتش اشتیاقم زبانه می‌كشید بادم

خداوندی، انگار خدا با همه بزرگی‌اش از آن من شده باشد، بال درآوردم و

جانم را در التهاب آن پیام عاشقانه گداختم.